ناگهان زنگ میزند تلفن ، ناگهان وقت رفتنت باشد

مرد هم گریه میکند وقتی سر من روی دامنت باشد

بکشی دست روی تنهاییش ، بکشد دست از تو و دنیایت

واقعا عاشق خودش باشی واقعا عاشق تنت باشد

رو به رویت گلوله و باتوم ، پشت سر خنجر رفیقانت

در این دنیای دوست داشتنی بهترین دوست دشمنت باشد

دل به آبی آسمان بدهی ، به همه عشق را نشان بدهی

سپس در راه دوست جان بدهی ، دوستت عاشق زنت باشد

چمدانی نشسته بر دوشت ، زخمهایی به قلب مغلوبت

پرتگاهی به نام آزادی ، مقصد راه آهنت باشد

عشق مکثیست قبل بیداری ، انتخابی میان جبر و جبر

جام سم توی دست لرزانت ، تیغ هم روی گردنت باشد

خسته ار انقلاب و آزادی ، فندکی در می آوری شاید

هیجده تیر بی سرانجامی توی سیگار بهمنت باشد

حرف آخر :

- یه ماه بیشتر بود که به وبلاگم سر نزده بودم و حالا که اومدم نوستالژیکترین حسها رو دارم تجربه میکنم.

- از دانشگاه و دانشکده و رشته و ... کلا راضیم.

- جو وبلاگ نویسی توی دانشکده و به خصوص توی کلاسمون خیلی بالاس و این باعث شد که منم یه تکونی به خودم بدم.

- بغض عجیبی دارم و منتظر فرصت مناسبم تا از دستش خلاص بشم.

- پست بعدی وبلاگم میتونه خیلی مهم باشه و حرفهای نگفته ی خیلی زیادی رو داشته باشه!